ب ی ح ا ل ی

ﮔﺎﻫﻲ ﻭﻗﺘﺎ اﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻢ...

اﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ اﻳﻦ ﻫﺴﺘﻲ...

اﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﺩﻣﺎ...

اﺯ ﺁﺯاﺭﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻴﺪﻥ...

اﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﮔﺎﻫﻲ اﻳﻦ ﺁﺯاﺭﻫﺎﺷﻮﻥ و ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻴﻜﻨﻢ...

اﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﺪا ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺭاﺯ و ﺭﻣﺰ ﻫﺴﺘﻲ ﻛﻪ ﺧﻠﻘﺖ ﻛﺮﺩﻩ...

ﮔﺎﻫﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺩﻣﺎﺵ ﺑﺪﺟﻮﺭﻱ ﺧﺴﺘﻪ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺸﻪ...

اﻣﺎ اﺯ ﺧﺪا ﻛﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻢ ﻳﻪ ﻓﺮﻗﻲ ﺩاﺭﻩ,

اﻳﻨﻜﻪ اﻭﻥ ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ اﺯ ﻣﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻪ...

ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﻢ اﻣﻴﺪ ﺩاﺭﻩ ﺣﺘﻲ اﮔﻪ ﻧﺎاﻣﻴﺪ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﺗﺮﻳﻦ ﻛﺎﺭا ﺭﻭ اﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻡ...

اﻳﻨﻜﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺷﻢ ﺑﻴﺎﺩ ﭼﻪ ﻧﻪ, اﻭﻥ ﺧﺎﻟﻖ ه و ﻣﻦ ﺑﻨﺪﻩ,

اﻭﻥ ﻟﻂﻒ ﻣﺴﻠﻤﻪ و ﻣﻦ ﺩﺭ ﺑﺮاﺑﺮﺵ ﻫﻴﭻ, ﻫﻴﭻ ﻣﻂﻠﻖ.

ﺧﺴﺘﻪ اﻡ. اﻧﻘﺪ ﻛﻪ ﺣﺎﻝ ﻧﺪاﺭﻡ ﺑﮕﺮﺩﻡ ﺗﻮ ﺫﻫﻨﻢ و ﺩﻟﻴﻠﺶ ﺭﻭ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻢ...

اﻧﻘﺪ ﻛﻪ ﮔﺎﻫﻲ ﺣﺎﻝ ﻧﺪاﺭﻡ ﺑﺎ ﺧﺪا ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩﺵ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﻨﻢ...

اﻧﻘﺪ اﻻﻥ ﺣﺎﻝ ﻧﺪاﺭﻡ اﺩاﻣﻪ ﺑﺪﻡ.

/ 0 نظر / 10 بازدید